Prawo lotnicze – międzynarodowe, europejskie i krajowe

NaPrawoPatrz

Spośród wielu dziedzin prawa, regulowanych pośrednio lub bezpośrednio przez akty Unii Europejskiej, znajduje się także prawo lotnicze. Niewiele osób zdaje sobie sprawę jak wiele regulacji krajowych i międzynarodowych dotyczy wymogów stawianych operatorom linii lotniczych, zarówno w kwestii zasad świadczenia usług jak i sprawowania nadzoru nad ich jakością. Na początku grudnia Komisja Europejska opublikowała wykaz przewoźników lotniczych, którzy ze względu na określone przesłanki podlegają zakazowi wykonywania przewozów w Unii Europejskiej[1]. Wykaz ten, choć nie jest sam w sobie źródłem jakiegokolwiek oddziaływania na objętych nim przewoźników, powinien być wprowadzony do porządku prawnego każdego z państw członkowskich z uwagi na obowiązek wynikający z art. 3 ust. 1 wspomnianego Rozporządzenia[2]. Przykład ten pokazuje jedno z wielu źródeł regulacji prawa lotniczego, uznawanego za jedną z najbardziej niejednolitych i skomplikowanych pod względem źródeł dziedzin regulacji prawnej.

 

Wśród źródeł prawa lotniczego wyróżnić można dziesiątki traktatów międzynarodowych (zarówno o zasięgu regionalnym jak i światowym), akty prawa pochodnego rozmaitych organizacji międzynarodowych oraz międzynarodowe umowy bilateralne, zawierane pomiędzy państwami-sygnatariuszami. Dopiero na końcu, w braku odmiennych regulacji, przepisy prawa lotniczego odnajdujemy w krajowych porządkach prawnych. Warto również zaznaczyć, iż prawo lotnicze nie jest systemem jednolitym przedmiotowo, ponieważ zawiera w sobie elementy zarówno prawa publicznego, prywatnego, międzynarodowego jak i gospodarczego.

 

Niezwykle cenną publikacją, poruszającą tę niełatwą tematykę jest książka autorstwa prof. Marka Żylicza pt. „Prawo lotnicze międzynarodowe, europejskie i krajowe”. Została ona uznana przez Fundację im. Manfreda Lachsa za najlepszą książkę z dziedziny prawa międzynarodowego w 2002 roku, co potwierdza, iż jako źródło wiedzy na temat prawa lotniczego nie sposób znaleźć lepszej pozycji.

 

Publikacja stanowi wnikliwą i wieloaspektową analizę źródeł i regulacji prawa lotniczego – publicznego i prywatnego – z perspektywy zarówno międzynarodowej jak i krajowej. Książka podzielona jest na dwa rozdziały – dotyczące podstawowych źródeł, pojęć i systemów prawa lotniczego oraz prawa lotniczego w układzie przedmiotowym. Nie sposób wymienić wszystkich problemów, którym autor poświęca uwagę na łamach tej książki, można jednak bez wątpienia zauważyć iż omawiana książka stanowi niezwykle złożoną i zupełną analizę problematyki prawa lotniczego, od omówienia podstawowych zasad i źródeł aż do rozważań na temat przesłanek odpowiedzialności cywilnoprawnej przewoźnika i lotniczego prawa karnego.

 


Książka uzupełniona jest o bogaty wykaz aktów prawnych i dodatkowej literatury, przydatnej dla osób chętnych do dalszego zgłębienia badanej tematyki. Bez wątpienia doświadczenie i wiedza autora (zob. notkę „o autorze” poniżej) oraz przystępność przekazywanych informacji sprawi, iż osoby zainteresowane prawną problematyką ruchu lotniczego, jego publicznoprawnymi i prawnomiędzynarodowymi aspektami odkryją w książce „Prawo lotnicze…” wiele przydatnych informacji, trudnych do odnalezienia w gąszczu przepisów i regulacji. Książka prof. Żylicza w sposób jasny i przystępny omawia problematykę prawa lotniczego, sprawiając, iż jej wartość odkryją zarówno studenci, badacze jak i osoby zatrudnione w lotnictwie i administracji lotniczej.

 

O AUTORZE:

 

Dr hab. Marek Żylicz ma za sobą kilkadziesiąt lat pracy w PLL „Lot” i w kierownictwie urzędu lotniczego, z rozległą praktyką międzynarodową w IATA i ICAO oraz w negocjacjach z zagranicznymi partnerami, a także z WE. Równolegle prowadził działalność akademicką, w zakresie prawa międzynarodowego i lotniczego na UW, w SGPiS (obecnie SGH), ostatnio na stanowisku profesora Wyższej Szkoły Handlowej w Radomiu. Pozostaje członkiem Rady Naukowej Instytutu Prawa Lotniczego i Kosmicznego na Wydziale Prawa i Administracji UW i uczestniczy w pracach Stowarzyszenia Prawa Międzynarodowego (ILA). Jest autorem ponad stu publikacji naukowych, głównie z dziedziny prawa lotniczego, także w językach obcych. Do najważniejszych należy książka International Air Transport Law, Dordrecht–Boston–London 1992, poprzedzająca pierwsze wydanie książki polskiej, obecnie wznowione i zaktualizowane. Autor uznawany jest za najwybitniejszego polskiego przedstawiciela nauki prawa lotniczego, z którego szkoły wyszło też wielu wybitnych pracownikówlotnictwa i au-torów specjalistycznych publikacji z tej dziedziny.



[1] Podstawą prawną dla wydania takiej swego rodzaju „czarnej listy” są przepisy Rozporządzenia (WE) Nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 roku w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty i informowania pasażerów korzystających z transportu lotniczego o tożsamości przewoźnika lotniczego wykonującego przewóz oraz uchylające art. 9 dyrektywy 2004/36/WE.

[2] „Każde Państwo Członkowskie wprowadza w życie na swoim terytorium zakazy wykonywania przewozów objęte wpisem do wspólnotowego wykazu w stosunku do przewoźników lotniczych podlegających tym zakazom.”